صنعت برق به‌عنوان یکی از زیرساخت‌های حیاتی توسعه اقتصادی و صنعتی کشور، برای تداوم ارائه خدمات پایدار، ارتقای کیفیت عملکرد و افزایش بهره‌وری، نیازمند نظام‌های مدیریتی و حکمرانی اثربخش در سطح شرکت‌های مادر تخصصی است. در این میان، استراتژی سرپرستی به‌عنوان ابزاری برای ایجاد هم‌افزایی، تخصیص بهینه منابع، توسعه قابلیت‌ها و جلوگیری از تخریب ارزش، نقش مهمی در بهبود ارزش‌آفرینی و بهره‌وری شرکت‌های مادر تخصصی ایفا می‌کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین مدل منطق تصمیم‌گیری مدیران شرکت‌های مادر در استراتژی سرپرستی ارزش‌آفرین، با رویکرد کیفی و روش تحلیل مضمون انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۷ نفر از مدیران ارشد صنعت برق تا رسیدن به اشباع نظری گردآوری شد. تحلیل، دسته‌بندی و کدگذاری شاخصه‌ها و مقوله‌ها با استفاده از نرم‌افزار MAXQDA انجام گرفت. یافته‌ها منجر به شناسایی ۹۷ کد استخراجی اولیه در قالب ۱۰ دسته‌بندی و سه مرحله به‌هم‌پیوسته شد: شناسایی مسائل استراتژیک سرپرستی (شامل مأموریت و دستور کار، تحقق‌پذیری اهداف گروه و چالش‌های محیطی و عوامل درونی)؛ تشخیص مسائل (شامل ارزیابی داخلی دوگانه سیستم ارزش‌آفرین و سیستم سازمانی، همراه با ارزیابی خارجی ذی‌نفعان، بازیگران صنعت و گرایشات محیطی)؛ و خلق ارزش (شامل طراحی گزینه‌های هم‌افزایی و استراتژی‌های اداره و کنترلی متناسب). مدل مفهومی ارائه‌شده، ضمن تبیین منطق تصمیم‌گیری و استدلال راهبردی مدیران شرکت‌های مادر در انتخاب استراتژی سرپرستی ارزش‌آفرین، می‌تواند به‌عنوان چارچوبی برای پشتیبانی از تصمیم‌های راهبردی مدیران مورد استفاده قرار گیرد. کاربست این مدل در صنعت برق، با ارتقای کیفیت مداخلات شرکت مادر، پرهیز از اقدامات فاقد مزیت سرپرستی، کاهش ریسک تخریب ارزش و تقویت هم‌افزایی پایدار، زمینه بهبود بهره‌وری شرکت‌های تابعه را فراهم می‌سازد.